Lage vuursche met Ellen

Via José ben ik in contact gekomen met Ellen en we bleken een hoop gemeenschappelijke interesses te hebben zoals fotografie, kamperen, wandelen ligfietsen en natuurlijk het naturisme. Afgelopen zondag hadden we dan ook afgesproken om elkaar beter te leren kennen en aangezien ze graag een naturistische wandeling wilde maken hadden we bij Lage vuursche afgesproken. Omdat het zondagmiddag was én mooi weer hadden we om half 3 afgesproken, net na de grootste drukte. We hadden eigenlijk direct een leuk gesprek en toen ze haar fiets op slot had gezet begonnen we dan ook maar direct aan de wandeling. 

In het eerste gedeelte kwamen we nog wat honden uitlaters en redelijk wat fietsers tegen maar al snel doken we een klein zijpaadje op.

Toen we eenmaal van de doorgaande fiets en wandelpaden de bossen in wandelden werd het direct rustiger. Wat heet, we waren letterlijk de enige.
Dat had ik op een zondagmiddag met mooi weer niet verwacht! Na een paar minuten stelde Ellen dan ook voor om naturistisch verder te wandelen.

Ellen had wel vaker naturistisch gewandeld in Duitsland op een aangewezen naaktwandel pad (Harzer naturistenstieg) maar ze had eigenlijk nog niet echt ervaring in Nederland, al was dat niet te merken, ze was nog sneller uitgekleed dan ik!

Terwijl we ons uitkleden en de kleding in de rugzak deden vroeg ze zich af wat ik normaal doe als we andere wandelaars tegen zouden komen aangezien je niet snel je kleding kunt pakken als dat in de rugzak zit. Mijn reactie daarop was simpel: Als we anderen tegenkomen dan zien ze naturisten wandelen :) Hier kreeg ik een 'ok prima' als reactie op terug.  Ze was er dus duidelijk net zo makkelijk in als ik en dat wandelt wel zo ontspannen als je er allebei hetzelfde over denkt. Uiteraard trek ik wel weer (even) wat aan als het drukker wordt of als we brede doorgaande wandel en/of fietspaden moeten volgen.

Toen de kleding in de rugzak was opgeborgen begonnen we aan de naturistische wandeling.

De temperatuur was met 24 graden echt zeer aangenaam, zeker omdat het ook nog eens windstil was. Omdat het een klein beetje vochtig was was het heerlijk om geen kleding aan te hebben. We hadden elkaar meer dan genoeg te vertellen dus terwijl we verder wandelen kletsen we wat af.

Na een tijdje wandelen kwamen we de eerste twee andere wandelaars tegen, aangezien ze op een kruisend pad liepen wachtten we even tot ze voorbij waren voordat we zelf dat pad op wandelden maar ze schonken verder geen aandacht aan ons.

Het pad bestond tot nu toe vooral uit gras en Ellen wandelde tot nu toe blootsvoets maar het bospad veranderde nu in wat grovere ondergrond, tijd om toch even schoenen aan te trekken.

Het was niet alleen qua mensen erg stil, het was uberhaupt gewoon stil. Er viel echt een rust en stilte over je heen. De stilte werd alleen soms onderbroken door overvliegende sportvliegtuigjes. 

Toen we bij een doorgaand fietspad kwamen trokken we heel even wat aan voor de zekerheid om de oversteek te maken, achteraf voor niets want ook daar was niemand te bekennen.  De kleding ging dan ook heel snel weer uit zodra we dit pad hadden overgestoken en weer op de kleinere paadjes terecht waren gekomen.

We blijven zoveel mogelijk de kleinere paadjes volgen, dat loopt leuker en ze zijn vaak ook rustiger, al zijn we op de twee wandelaars in het begin verder niemand meer tegengekomen. 

Af en toe moet er ook even gek gedaan worden

 

Onderweg komen we ook nog veel paddestoelen en heidebloemen tegen

We steken een doorgaand pad over waarna we op een ruiterpad uitkomen, dit keer hebben we het doorgaande pad overgestoken zonder ons aan te kleden want ook hier is weer niemand te bekennen. 

We zijn zo aan het kletsen geweest dat we intussen al een heel eind hebben gelopen, we zijn nu bijna aan de andere kant van lage vuursche bij het wasmeer. Aangezien je hier over een druk fietspad loopt trekken we hier de kleding even aan en dat was de juiste beslissing want hier was het inderdaad redelijk druk. We vonden ook nog een tor die het niet best had en al werd opgevreten door beestjes terwijl hij nog leefde. De natuur is soms wreed :(

 

Na een paar honderd meter konden we weer een kleine bospaadjes op en ging al snel de kleding weer uit.

Ondanks dat we al ruim 2 uur wandelden waren we nog lang niet uitgekletst en de tijd vloog voorbij. We komen nog mooie varens tegen met een mooie gloed van het ondergaande zonlicht en paddestoelen.

 

Ondanks dat we weer wat dichter bij de uitgang komen is het nog steeds volkomen uitgestorven en hebben we de paden voor onszelf.

Na ruim 2,5 uur wandelen komen we bij een hekje waarna het laatste stukje naar de parkeerplaats volgt, we kleden ons hier weer aan lopen het laatste stukje terug naar de auto.

Aangezien we het allebei erg naar ons zin hebben gehad en Ellen het gevoel van vrijheid tijdens de wandeling ook echt geweldig vond gaan we dit zeker vaker doen!